Woordkeus, leren en interpretatie

Afgelopen week mocht ik toetsen afnemen.

Het moment dat je ziet of alle inspanningen van een voorgaande periode vruchten hebben afgeworpen. Al bij de eerste student hoor ik mijzelf zeggen, ' beschrijf even waar je naar kijkt'. Raar, dat is precies wat ik mijn studenten altijd kwalijk neem, ze kijken maar zien niet. Eigenlijk ben ik hiermee aan het sturen richting het laten zien van geleerde trucjes.

Een volgende student komt binnen en gelukkig ben ik inmiddels een stapje verder gekomen. Ik vraag dus aan de student: wat zie je? Toch krijg ik een onderbuik gevoel. Ik herinner mij een gesprek, niet eens zo lang geleden, bij Hooggevoelig heel gewoon. Zelfs het zien gaat eigenlijk niet ver genoeg. Voorafgaande aan ieder onderzoek laten wij studenten hypotheses opstellen, deze kunnen ze dan weerleggen of bevestigen tijdens het onderzoek. In hypotheses mag in principe alles beschreven worden, ook dat onderbuik gevoel. 

Het gaat dus niet alleen om zien, het gaat om waarnemen, alles hoort erbij, de daadwerkelijke waarneming met je zintuigen, maar ook het gevoel dat dat bij je oproept.


Dan ga ook ik denken over de lessen die gegeven zijn, waar sturen die op? Vooral op zien, voelen, en luisteren. Puur gestuurd op gegevens, niet op interpretatie ervan. Is het niet aannemelijk dat in de huidige tijd deze theoretische kennis al beschikbaar is op internet? Een student kan prima het gehele onderzoek van internet afhalen. Wat echter niet mogelijk is, is de verbinding, de interpretatie van die gegevens ook van internet te halen. Dat vereist getraint waarnemen, en getraint waarnemen leer je niet uit boeken of van teksten op internet, dat leer je in de praktijk.

Zou het onderwijs (ook buiten mijn vakgebied als fysiotherapeut) niet veel meer gebaat zijn bij training op interpretatie? Juist in de huidige tijd waarin theorie in overvloed beschikbaar is en je als docent in principe niet meer bij kan zijn op het gebied van de nieuwste ontwikkelingen, is het goed de student te leren hoe hij de beste informatie kan vinden, daarna is het zaak om zoveel mogelijk te sturen op verwerken, verbinden, interpreteren van al die gevonden informatie.

Mij lijkt het geweldig de studenten te begeleiden die meer weten dan ik, sterker nog, laat mij maar eens lesgeven op een opleiding die ik inhoudelijk niet ken. Dat, zou namelijk in de huidige tijd niet meer de rol van de docent moeten zijn. Hoe kom je vanuit de bak aan informatie die je wordt aangeboden, tot een conclusie, wat zegt je onderbuik gevoel?

Is het niet geweldig dat, dankzei internet de mens niet meer primair de beschikking moet hebben over een grote dosis theoretische kennis? Wij kunnen weer contact maken met ons gevoel, datgene wat ons echt onderscheid van computers. Laten wij doen waarin wij onderscheidend zijn!

Herkent u dat gevoel? 

Peer cursus en advies

peer cursus en advies